Надоечы правёў выходныя ў глухой вёсцы, закінутай у лясах пад Зембінам. Траха не быў жыўцом з’едзены камарамі. Схадзіў у грыбы ў дзікі лес, дзе пазарасталі ўсё дарогі і сцяжынкі. Уразіўся колькасці камянёў, валуноў. Гэтулькі я бачыў толькі ў крымскіх горах. Часам здавалася, што камянёў больш чым землі.Выявіў у мясцовай рачулцы буйную стронгу. Цешыўся першабытнай беларускай рамантыкай і сельскім дэкадансам.
Сяло павольна і немінуча гіне. У некалькіх хатках жывуць толькі старыя. Адменнае задавальненне атрымаў ад нябытнасці мабільнай сувязі – адпачыў душой і розумам… Ужо не помню, за колькі гадоў упершыню ўзяў у рукі касу і выкасіў вялікую дзялянку….
Реклама, за счёт которой поддерживается этот сайт:
