Заказник Прилепский облепили большевистскими листовками

Заинтриговало массированное вывешивание в заказнике «Прилепском»  на деревьях прокламаций с призывом уважать память «партизан-героев».

partizanen

 

Очень понравилось сочетание православной символики с советской (орден ВОВ). Уж и не знаю, кто (после Петра 1) издевался над православными попами гнуснее, чем большевики ?

Квартал Зелёный бор, к которому прилегает Прилепский лесной массив (наибольшая площадь в минском районе) уже недавно испытал на себе энергичную волну пророссийской и антибеларуской пропаганды. о чем изложено тут: Про межнациональную рознь в Беларуси и в квартале «Зелёный бор»

Теперь агитаторы за «русский мир» перешли в конспиративный режим работы. Лично я не сорвал ни одной листовки, и, более того, с уважением отношусь к любым пассионарным проявлениям даже просоветски-настроенных персон. Пока их действия не нарушают Конституцию суверенной Беларуси. Свои впечатления от украшения лесных деревьев прокламациями излагаю «на месте событий»:

Впрочем, цели «лесных идеологов-пропагандистов» вполне просматриваются — Читать далее

Юдицкий словарь: предки

Когда читаешь энциклопедии, исторические особы предстают в строгих рамках формулировок, в благопристойном антураже званий, должностей и исторических событий, в которых означенная персона принимала участие…

А каким был в жизни, что чувствовал и думал мой предок, которому посвящен абзац в энциклопедии? Это разве что литератор правдоподобно реконструирует… Но насколько созданный им образ будет совпадать с реальным персонажем? Не претендуя на стопроцентное «попадание», попробуем немного расширить рамки сухих фактов.

Середина XVIII века … Речицкий земский судья… Каким вы представляете человека, занимающего такую должность? Наверное, он в пудреном парике и строгой мантии, немолодой и суровый… Возможно, речицкий судья Юзеф Юдицкий и был чем-то похож на этот образ. Но суды XVIII века в Речи Посполитой и ВКЛ – это вовсе не то, что мы сегодня представляем. Сеймы и сеймики, трибуналы и суды иногда превращались не то, что в ринги. В настоящие ристалища! Читать далее

501 год Оршанской битвы: не смотря на запреты власти, будут экскурсии, выставки, импрезы.

501-годзьдзе бітвы пад Воршай: будуць выставы, паштоўкі і экскурсія

Бітва пад Воршаю – славутая старонка гісторыі, якую ўлады не толькі ігнаруюць, але і не дазваляюць узгадваць. Аршанскія чыноўнікі забаранілі правесці фэст і канцэрт на Крапівенскім полі, дзе 501 гадоў таму нашыя продкі перамаглі амаль утрая вялікшае маскоўскае войска. Забарону ўлады аргументавалі тым, што арганізатары святкаванняў не ўключылі ў заяўку крыніцы фінансавання імпрэзы, а таксама яе забеспячэння аховаю і медыкамі.

МІКОЛА КУПАВА, АРГКАМІТЭТ СВЯТКАВАННЯ:
“Калі б Ворша была зацікаўлена ў гэтым мерапрыемстве, то яны б нам сказалі, што вось гэтага, гэтага няма, вы гэта зрабіце, тады мы будзем разглядаць. Яны зрабілі такую пастку, да апошняга моманту, што вось гэтага няма, і мы не можам вам даць дазволу”.

Што ж наконт адзначэння такіх гістарычных датаў думаюць самыя беларусы? Ці варта іх памятаць? Пра гэта мы запыталі на вуліцах Менску.

ЖЫХАРЫ МЕНСКУ:
“Я мяркую, так, трэба. Бо гэта вялікія перамогі беларускага народу. Іх у прынцыпе не так шмат, а тут такая яскравая”.
“Беларусь і Расея – два брацкія народы. Навошта між сабою сабачыцца і адзначаць, што нехта кагосьці пабіў?”.
“Варта, бо гэта нашая гісторыя, складае наш менталітэт, самасвядомасць”.

Перамогу пад Воршаю 8 верасня шмат хто лічыць Днём беларускае вайсковае славы. У 1992-м, менавіта ў яе гадавіну, сябры Згуртавання беларускіх вайскоўцаў прысягнулі на вернасць роднай краіне і народу.

Цяпер уявіць нешта такое – немагчыма. Згадка ж гістарычных падзеяў, звязаных з супрацьстаяннем нашых продкаў з Масквою, стала табу. А адзначэнне іх гадавінаў амаль заўжды суправаджаецца арыштамі і затрыманнямі.

АЛЕСЬ ЛАГВІНЕЦ, ПАЛІТОЛАГ:
“Улады Беларусі баяцца Расеі, баяцца, што шырокае святкаванне перамогі над Масковіяй можа выклікаць велізарнае незадавальненне ў Крамлі”.

Дзе не хочуць чуць пра самадастатковасць суседніх народаў. Што і пацвердзіла нядаўняя заява Уладзіміра Пуціна пра тое, што Казахстану як дзяржавы ніколі не існавала, зазначае Алесь Лагвінец.

АЛЕСЬ ЛАГВІНЕЦ, ПАЛІТОЛАГ:
“Гэта было вядома, адносна Беларусі ён некалькі разоў гэта казаў. Гэта ідзе ў тым жа самым кантэксце, як ягонае шкадаванне аб распадзе Савецкага Саюзу”.

Адзначаць жа юбілей Аршанскае бітвы грамадскасць будзе, нягледзячы на пазіцыю ўладаў. У планах – канцэрты, экскурсіі, выставы і, натуральна, наведанне Крапівенскага поля, дзе ўсцяж жыве беларуская вайсковая слава.
Алесь Яшчанка, “Аб’ектыў”

Аршанскі райвыканкам забараніў адзначэньне 501-годзьдзя Аршанскай бітвы, у якім Vyshivanki_1514_Orsha_13меліся ўзяць удзел некалькі соцень чалавек, у тым ліку прадстаўнікі замежных амбасадаў. На 6 верасьня былі заплянаваныя набажэнства, экскурсія па Воршы і паездка на Крапівенскае поле з ускладаньнем кветак да памятнага знака, урачыстай часткай і канцэртам. Адмова тлумачыцца няправільным афармленьнем заяўкі — заяўнікі не пазначылі крыніцы фінансаваньня імпрэзы, не было дакумэнтаў пра заключэньне дамоваў з «хуткай дапамогай».

yudik.org_010

Кіраўнік аргкамітэту сьвяткаваньня 501-годзьдзя бітвы пад Воршай мастак Читать далее

501-летие Битвы под Оршей

Сёлета спаўняецца 501 гад знакамітай Бітве пад Воршай, адной з найбуйнейшых у Еўропе XVI стагоддзя. Трохі больш за 30 тысячаў ваяроў аб’яднанага войска Вялікага Княства і Кароны Польскай на рэчцы Крапіўне сустрэліся з амаль утрая пераўзыходзячым яго 80-тысячным войскам Маскоўскага княства, і дзякуючы вайсковаму таленту нашага славутага гетмана Канстанціна Іванавіча Астрожскага атрымалі бліскучую перамогу.

Orsha_002

Гэтая перамога, якая ўвайшла ў шмат якія гістарычныя хронікі і хрэстаматыі па вайсковай гісторыі як узор удалай тактыкі ў змаганні з нашмат перасяжнымі сіламі ворага, якая была ўслаўленая цудоўнымі хвалебнымі літаратурнымі творамі, панегірыкамі, слава якой дасягнула аж да вечнай апостальскай сталіцы, па праву можа лічыцца адной з першых у шэрагу трыюмфаў беларускае зброі. Читать далее

Миф о славянском единстве…

В связи с событиями в Украине в определенных кругах сегодня стало модно говорить о некоем славянском единстве. Эти же «круги» упоминают о желании украинцев и белорусов быть с Москвой. На деле же, чаще всего, это желание присутствует у пенсионеров, тоскующих по СССР. Молодежь же, в своем большинстве, стремится на Запад.
Миф о единстве

То, что всегда вспоминается как некое общее славянское государство – Киевская Русь – явление очень непродолжительное во времени. Единство его держалось на мече, а не на популярном теперь «славянском единстве». Совершенно естественно его история закончилась междоусобицей и распадом в XI-XII веках.В IX веке центром объединения славян стал Киев. Однако империя Рюриковичей не была централизованным государством. Выделялись три центра, вокруг которых группировались мелкие княжества: Читать далее

«Калюмны» — дзяржаўны сімвал Вялікага княства Літоўскага

«Калюмны», герб, адзін з дзяржаўных сімвалаў Вялікага княства Літоўскага: у чырвоным полі тры белыя слупы, злучаныя ўнізе.

Kolomni

Паводле легенды, гэты герб прывёз з сабою з Рыма Палемон, ім карысталіся яго «нашчадкі» — літоўскі княжацкі род. «Калюмны» сустракаюцца на манетах Вялікага княства Літоўскага (ВКЛ) пасля 1386-1420. Пачатак выкарыстання сімвала ў якасці дзяржаўнага звязана з перыядам княжання Гедыміна, і ён атрымаў таксама назву «Слупы Гедыміна». У Грунвальдскай бітве 1410 з 40 харугваў ВКЛ 10 былі з выявай «Калюмнаў» (паводле Я. Длугаша, такім знакам Вітаўт клеймаваў коней). Даследчыкі лічаць гэтыя харугвы надворнымі, якімі Вітаўт кіраваў як вялікі князь.«Калюмны» вельмі падобныя да «трызубцаў», таму шэраг гісторыкаў выводзіць ад іх паходжанне «Калюмнаў». Верагодна, спачатку «Калюмны» былі гербавым знакам 200px-COA_of_Gediminaičiai_dynasty_Lithuania.svgПолацкага княства, якое ў 1386 перастала быць удзельным і ўвайшло непасрэдна ў ВКЛ. Герб зямлі з такім высокім статусам з’явіўся на манетах і выкарыстоўваўся поруч з «Пагоняй», якая ўвасабляла Літву, а «Калюмны» — Русь. У гэтым значэнні «Калюмны» перасталі выкарыстоўвацца са згасаннем дынастыі Ягелонаў. Вядома некалькі адзінкавых матэрыяльных помнікаў, дзе «Калюмны» — шляхецкі герб.

«І з тых часоў сядзеў маскаль ціха…»

450 год назад, 26 студзеня 1564, адбылася Ульская бітва.


Гэта была другая, пасля Оршы, па значэнні перамога войска ВКЛ у змаганні з Масквой у XVI стагоддзі. Піша гісторык Андрэй Янушкевіч.

yudik.org_012

Войска ВКЛ другой паловы XVI ст. Графіка Юліуша Косака.

Як развіваліся падзеі ? Ішла ў самым разгары Інфлянцкая вайна. Ад 1562, пасля сканчэння перамір’я, распачаліся ваенныя дзеянні Читать далее

Алесь Краўцэвіч: Літва была амаль цалкам славянскай

Гарадзенскі гісторык піша тысячастаронкавую гісторыю ВКЛ. Сёньня выйшаў першы том. (Вялікае інтэрвію з аўтарам).

У кніжнай сэрыі “Гарадзенская бібліятэка” выйшла “Гісторыя Вялікага Княства ВокладкаЛітоўскага (1248-1341)”. Першы том ахоплівае пэрыяд часу ад узьнікненьня дзяржавы да пачатку яе тэрытарыяльнага росту пры вялікіх князях Віцені й Гедыміне. Аўтар, доктар гістарычных навук, гарадзенец Алесь Краўцэвіч разглядае ВКЛ не проста як гісторыю беларускіх земляў, а як важны этап беларускай дзяржаўнасьці. Фармальна гэтая праца – першая ў краіне навуковая сінтэза гісторыі ВКЛ. Усяго плянуецца выдаць некалькі тамоў.

З аўтарам кнігі Алесем Краўцэвічам гутарыць Дзьмітры Гурневіч.

Першы том «Гісторыі ВКЛ» ахоплівае амаль 100 год існаваньня дзяржавы. Вы назвалі яго «Ад гаспадарства да каралеўства». Чым былі адметныя гэтыя 93 гады?

Алесь

А. Краўцэвіч: Яны мелі эпахальнае значэньне. Я запрапанаваў храналягічны падзел у гісторыі ВКЛ і гэта яе першы этап: стварэньне й станаўленьне ВКЛ. Я ўключыў сюды й гаспадараньне Гедыміна, бо было цікава паглядзець гэты пералом, як дзяржава ад абароны ішла ў наступ і павялічылася больш чым у тры разы.

Насуперак розным тэорыям пра захоп балтамі беларускіх земляў, якія шырока тыражуюцца ў сучаснай Летуве й былі Читать далее

«Пагоня» — гімн Беларусі

«Пагоня» («Vytis»/»Pogoń») — гімн Беларусі-Літвы на словы Максіма Багдановіча
Himn piaje Mužčynski Chor «Vunija»

Толькі ў сэрцы трывожным пачую
За краіну радзімую жах, —
Успомню Вострую Браму святую
І ваякаў на грозных канях.

У белай пене праносяцца коні, —
Рвуцца, мкнуцца і цяжка хрыпяць…
Старадаўняй Літоўскай Пагоні
Не разбіць, не спыніць, не стрымаць.

У бязмерную даль вы ляціце,
А за вамі, прад вамі — гады.
Вы за кім у пагоню спяшыце?
Дзе шляхі вашы йдуць і куды? Читать далее

500-летие битвы под Оршей — великой победы беларусов над московитами в 1514 г.

Vyshivanki_1514_Orsha_12После захвата Смоленска в 1514 году, в ходе войны между Великим Княжеством Литовским и Московским княжеством 1514-1520 года, московский князь Василий III отправил 80-тысячную армию во главе с воеводой Иваном Челядниным, в глубь территории Великого княжества Литовского для дальнейшего разорения и захвата его территорий. Навстречу московским войскам выдвинулась 30-тысячная армия ВКЛ во главе с гетманом Константином Острожским.

Имея значительное численное превосходство в войсках, московский воевода Челяднин решил не разделять свои войска и одним сражением уничтожить всю армию ВКЛ. Он выбрал место для битвы в 4-х верстах от Орши, возле одного из притоков Днепра реки Крапивны, и стал поджидать подхода литвинских войск.
Константин Острожский вместе с войсками подошёл к месту битвы ночью 7 сентября 1514 года и, не останавливаясь на отдых, сходу начал переправу через Днепр. Сначала переправилась конница, потом по понтонным мостам начала переходить артиллерия и пехота. Когда половина армии ВКЛ переправилась, помощники Челяднина начали советовать атаковать, пока вся армия литвинов не перешла на другой берег, но московский воевода отвергнул эти предложения, будучи абсолютно убежден, что армия Москвы такая большая, что она легко справится со всем войском ВКЛ. Читать далее